Selecteer een pagina

Door: Wijnand

Ik zit in een hip vak! Laten we eerlijk zijn; storytelling is hot. Zowel de exacte betekenis van het woord als de verschillende manieren om het toe te passen zijn zich nog steeds aan het vormen. Maar dat een verhaal impact kan hebben en dat het een krachtig instrument is als je weet hoe je het moet bespelen, daar zijn we het met elkaar wel over eens. Maar hippe dingen liggen -terecht- ook onder het vergrootglas. Een tijdje geleden keek ik ineens door zo’n vergrootglas naar mijn eigen werk; een artikel van De Speld over Famke de caissière.

Caissière Famke is een storyteller: ‘Ik verkoop geen producten, ik vertel verhalen’

13 januari 2017 door Jochem van den Berg en Matthijs van Rumpt

Dit is Famke. Famke is een caissière met een passie. Waar veel van haar collega’s producten simpelweg scannen en afrekenen, ziet Famke de kassa als een verhaal.

 

Voor Famke is haar baan heel waardevol. “De kassa is als het ware de eindbestemming van een avontuur, een zoektocht door de winkel van het alledaagse, zo zie ik het. Mensen met verschillende achtergronden komen allemaal samen in deze supermarkt, stuk voor stuk met een eigen verhaal. Dat komt uiteindelijk allemaal uit bij mij als caissière.”

 

In de drie maanden dat ze bij de supermarkt werkt heeft Famke zich al aardig bekwaamd in het storytellen. “Ik verkoop geen producten, ik ben een storyteller. Neem nou deze broccoli. Een traditionele caissière zou zeggen ‘dit is gewoon een broccoli’. Maar ik probeer het te zien als een personage. Is er sprake van een conflict? Reken maar! “Melancholie, eenzaamheid, verlangen. Het speelt allemaal mee. Dat is het mooie van dit werk.”

 

Geestdriftig praat de medewerkster van de supermarkt door. “Al die producten, dat zegt écht iets over iemand. Iedereen is uniek, weet je wel. Echt mooi om dat zo terug te zien in je werk. At the end of the day is dat zoveel meer waard dan 6 euro 54 per uur.” (Lees hier het origineel)

Herkenning

Ik heb het met een brede glimlach gelezen. Een goede satire (wat overigens gewoon een verhaalvorm is) zet misstanden in de schijnwerpers en geeft ruimte voor herkenning. De herkenning zit voor mij hierin: Het krampachtig verhalend willen maken van dingen die daar helemaal niet geschikt voor zijn. Storytelling is een middel, geen doel op zich.

Wat is het je waard?

Maar uiteindelijk is mijn oog vooral blijven hangen op de laatste zin: “At the end of the day is dat zoveel meer waard dan 6 euro 54 per uur.” Het roept voor mij een vraag op: Is jouw werk ook meer waard dan je er per uur voor betaald krijgt? Zou je het ook voor een Euro minder doen? Of twee? Of……. Waar ligt de grens? Of anders geredeneerd; hoe valideer je tevredenheid en geluk in je werk anders dan je arbeidsvoorwaarden die jij of een ander voor jezelf creëert? En waar zit het hem dan in? De lekkere koffie? De bereikbaarheid? Je collega’s? De enthousiaste verhalen die jullie elkaar en klanten vertellen? De verhalen die klanten over jullie vertellen?

Enthousiasme

Vanuit de organisatie kan je dezelfde vragen stellen. Wat draagt mijn medewerker bij aan de organisatiecultuur en hoe kan ik daar waarde aan toekennen? De schrijver van het artikel legt Famke deze woorden in de mond: “Dat is het mooie van dit werk”, waarna hij haar ‘geestdriftig’ laat doorpraten. Een enthousiaste medewerker dus. Het mooie is dat enthousiasme vrijwel gratis is. Maar als het ontbreekt, is het een forse kostenpost.

Betrokken of overdreven?

Het artikel heeft gelijk; storytelling is niet een saus vol magische narratieve ingrediënten die je over een willekeurige stronk broccoli heen kan gieten, in de hoop dat massa’s mensen zich plots enthousiast en betrokken voelen bij die groene knoest. Maar mensen voelen zich wel onherroepelijk betrokken bij verhalen die raken. En als het enthousiasme van Famke ook maar iets te maken heeft met haar betrokkenheid bij de supermarktketen waar ze voor werkt, dat prijs ik haar werkgever gelukkig en succesvol. Uiteindelijk zijn het de mensen die de verhalen (van de klanten) maken.

Aan Famke:

En tegen Famke (en haar bedenker) wil ik graag nog zeggen: De vragen ‘of ik alles heb kunnen vinden?’ en ‘Heeft u een bonuskaart?’ en ‘Spaart u voor de pannenset?’ zijn wat mij betreft meer dan voldoende. Maar hou je enthousiasme vooral lekker vast!

 

CareerStories helpt met het verbeteren van de relatie tussen mens en organisatie. Nieuwsgierig wat we voor jou kunnen betekenen? We praten er graag over verder!

Pin It on Pinterest

Share This