Selecteer een pagina
Door: Wijnand van Oene

Je komt het nog steeds tegen in vacature teksten; geen negen tot vijf mentaliteit. Wat bedoelen we daar nou eigenlijk mee? En waarom is dat belangrijk genoeg om in de vacature te vermelden?

Opmerkelijk

Elke keer dat ik bovenstaande tekst in een vacature zie staan ben ik weer verbaasd. Vroeger helemaal niet. Het was voor mij heel normaal om meer uren te maken dan de afgesproken 40 uur per week. Het ging ook makkelijk: Geen kinderen die opgehaald, weggebracht of gevoederd moeten worden. Het scheelde ook nog eens veel tijd doorbrengen in de avondspits en verder heb ik er nooit zo over nagedacht, het hoort er gewoon bij. Ik kon dus met volle overtuiging achter die eis een vinkje zetten en mij druk maken over andere eisen in de vacature.

Alhoewel we allemaal gevoelsmatig begrijpen wat er bedoelt wordt, hebben we eigenlijk geen idee. Is het een bedrijfscultuur-ding? Moet ik stelselmatig overwerken? Kan ik dus flexibel met mijn uren omgaan? Vindt er compensatie plaats voor extra uren? Kan ik ook weigeren? Doet de hele organisatie dat? Kortom, je raadt maar wat naar de echte betekenis.

Vragen

Helaas heb ik nooit gevraagd wat er nou bedoeld werd. Het is ook een vraag waarvan ik vermoed dat hij niet echt gewaardeerd wordt en is daarmee een vraag die je beter kan vermijden. Toch is de vraag terecht en misschien wel noodzakelijk. Door het stellen van de vraag, door het vragen naar een voorbeeld stellen de twee gesprekspartners vast wat er achter dat intrigerende zinnetje zit en op basis daarvan kunnen we bepalen of we elkaar daarin kunnen vinden of niet. Dan moet er wel een beetje een antwoord komen natuurlijk, ook iets waar ik heel benieuwd naar ben……. Ooit, ooit ga ik het toch vragen.

Ook ben ik benieuwd of de perfect passende kandidaat die door een druk gezinsleven, een sport en een opleiding in de avond gewoon echt om vijf uur naar huis moet dan maar niet aangenomen wordt. En dan laten we de alleenstaande ouders en mantelzorgers gemakshalve maar even buiten beschouwing.

Hoe dan?

Uiteindelijk creëer je de bereidheid tot het zetten van een stapje extra niet door het op te nemen in de vacaturetekst. Dat is alleen maar zonde van de ruimte. Door het vertellen van verhalen over hoe het er in de praktijk bij jouw organisatie aan toe gaat maak je verbinding met nou juist die kandidaten die bij jouw organisatie passen. Zo ben jij voor hen een organisatie waarvoor ze bereid zijn om als het nodig is een stapje extra te zetten. Bereidheid koop je niet, bereidheid creëer je (of niet).

Hoe pak je het aan?

  • Begin met het vaststellen van wat de organisatie eigenlijk wil zeggen met (in dit geval) ‘Geen negen tot vijf mentaliteit’. Want als je het zelf niet weet is het ook een beetje raar om het aan een ander te vragen toch?
  • Stel vast in welke mate de vraag relevant is voor de positie waarin je kandidaat terecht gaat komen. Ook al is er geen sprake van overwerk in de functie kan het gaan om een bepaalde mentaliteit waarnaar de organisatie op zoek is.
  • Speur concrete voorbeelden op; anekdotes waarmee jij kan laten zien wat de organisatie bedoelt.
  • Gebruik het voorbeeld in het gesprek en val niet in de valkuil die feitelijke beschrijving of afstandelijke beschouwing heet. Vertel het verhaal zodat jouw kandidaat kan mee voelen wat jij bedoelt en er hopelijk een eigen verhaal er tegenover zet. Want verhalen roepen verhalen op.

Heb jij wel eens naar de betekenis van de negen tot vijf mentaliteit gevraagd? Reageer dan, ik ben benieuwd naar je verhaal.

Wil jij een verder praten over het werken met verhalen in bijvoorbeeld jouw arbeidsmarktcommunicatie neem dan contact op: wijnand@careerstories.nl

Pin It on Pinterest

Share This